مردم شریف، آگاه و مبارز کوردستان!
در روزهایی که هنوز داغ چیاکو یوسفینژاد، خبات امینی و حمید مرادی تازه است، و کوههای زخمی آبیدر به خون پاک فرزندانمان آغشتهاند، این تنها سکوت نیست که فریاد میزند؛ اعتراض ماست که تاریخ را به لرزه درمیآورد.
در پاسخ به این جانباختگیهای دردناک، و به درخواست گستردهی فعالان محیطزیستی و مدنی:
سهشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۴، اعتصاب سراسری در سنندج و سراسر کُردستان
این اعتصاب، فقط سکوت نیست؛ سوگ و خشم مقدسیست در برابر بیمسئولیتی، در برابر ستم، و در ستایش جانهایی که برای نجات طبیعت، جان دادند.
ما از مردم فهیم و آگاه میخواهیم با تعطیل کردن کسبوکارها، نرفتن به ادارات و مدارس، و پیوستن به این اعتصاب، یکصدا اعلام کنند:
فرزندانمان بیصدا نخواهند رفت.
محیطزیست کوردستان تنها نخواهد ماند.
باشد که این همبستگی، پژواک وجدان زندهی مردم باشد —
مردمی که فراموش نمیکند، تسلیم نمیشود، و تا آخرین درخت، آخرین کوه، و آخرین فرزند، خواهد ایستاد.
با یاد شهیدان راه طبیعت
به نام مردم؛ به نام زندگی؛ به نام آینده
جمعی از فعالان مدنی و محیطزیستی کوردستان
منتشر شده در سنندج، ۶ مرداد ۱۴۰۴
