ملت سرافراز کوردستان،
شیرزنان و شیرمردان روژهلات/شرق کوردستان؛
در سراسر کوردستان از چهار محال و بختیاری و ایلام و آبدانان و ملکشاهی و لورستان تا خراسان و همدان و کرماشان پایتخت، از ارومیه تا موکریان و اردلان و هورامان و سنندج و همه شهرها و روستاها؛
درود میفرستم به جانِ پاکِ شهدای راه آزادی؛
و درود میفرستم به قهرمانانمان در ایلام، ملکشاهی، کرماشان، آبدانان و به تمامی بختیاریها و مردمِ لرستانات که این روزها با شجاعت و ایستادگی، هزینهی آزادی و کرامت را میپردازند.
امشب با شما سخن میگویم ، در لحظهای که تاریخ دوباره در خیابانها نوشته میشود. آنچه امروز میگذرد، یک نارضایتیِ گذرا یا مطالبهای موقت نیست؛ رویاروییِ یک ملت با اشغال، تبعیض ساختاری و انکارِ حقِ تعیین سرنوشت است. کوردستان مسئلهی موقت نیست؛ مسئلهی کرامت، آزادی و حق تعیین سرنوشت است.
هممیهنان عزیز؛
در روزهای اخیر، پنج حزب و جریان استقلالطلب روژهلات کوردستان با صدایی واحد اعلام کردهاند که برای پشتیبانی از خیزش کنونی و در واکنش به سرکوب خونین در ایلام، ملکشاهی، کرماشان و لرستان، باید اعتصاب سراسری و کنشی سازمانیافته در بازار، محل کار، دانشگاه، مدرسه و همه نهادهای اجتماعی برگزار شود. این اعتصاب باید یک پیام روشن داشته باشد: کوردستان کلونیِ کلونیالیسم ایران است و ملت کورد با ارادهای ملی برای رسیدن به حاکمیت سیاسی، آزادی، کرامت و تأسیس کشور کوردستان مبارزه میکند.
اما امروز میخواهم بسیار شفاف بگویم:
منظور از «اعتصاب سراسری» ماندن در خانه نیست.
اعتصاب یعنی بستن مغازهها و بازار، یعنی نرفتن به سرِ کار، یعنی تعطیلکردن مدرسه و دانشگاه؛ یعنی متوقفکردن چرخِ عادیسازی و درآمد و کنترلِ رژیم. در عین حال، روز اعتصاب روز حضور گسترده، پرشور و انقلابی است؛ روزِ ایستادن در کنار هم، در میدانها و خیابانها، با تجمعات ، نارضایتی و اعتراضات منظم؛ برای پشتیبانی از برادران و خواهرانمان در چهارمحال، لرستان، ملکشاهی، کرماشان و آبدانان—تا رژیم نتواند یک منطقه را جداگانه زیر ضرب ببرد.
از همه ملت کورد در سراسر روژهلات کوردستان میخواهم روز پنجشنبه ۱۸ دی / ۸ ژانویه اعتصاب سراسری را با جدیت برگزار کنند:
بازار بسته، کار تعطیل، مدرسه و دانشگاه تعطیل؛
و همزمان، حضور انقلابی در خیابانها—با نظم، همبستگی و مراقبت از جان یکدیگر و تاجایی کە برایتان امکان پذیر است هر آنچە نماد رژیم اشغالگر است را در هم بکوبید، بە شما اطمینان میدهم، نیروها و هستە داخلی جنبش استقلال طلبان کوردستان در کنار شما هستند و بموقع پاسخ کوبندە و ضربات مهلک بە این رژیم را وارد خواهند کرد.
همچنین جا دارد در اینجا استقبال کنیم از پیام همدلی ریاست جمهوری آمریکا، دونالد ترامپ کە اعلام کردند در صورت کشتە شدن تظاهر کنندگان، آمریکا وارد عمل خواهد شد و گزینە حملە نظامی محتمل است، این پیام ترس بر اندام دستگاه سرکوب رژیم انداختە است و در گشودن آتش بسوی مردم نگران و مردد هستند.
پس یقین داشتە باشید کە پیرۆزی آزان ماست و سرنگونی رژیم نزدیکتر از هر زمانیست
به ملتهای غیرفارس در جغرافیای ایران نیز میگویم:
این بار نباید بارِ هزینه فقط بر دوش کوردستان و زاگرس بماند. از همه ملتهای تحت ستم میخواهم مطالبات ملی و سیاسی خود را آشکار و مستقیم بیان کنند و همزمان، با اعتصاب و کنش میدانیِ سازمانیافته، میدان را گستردهتر کنند. همبستگی واقعی یعنی «یک زمان، یک میدان»، تا خون کوردستان ابزار چانهزنی سیاسی نشود و هیچ ملتی تنها قربانی نگردد.
و اکنون، خطابم به احزاب و جریانهای سیاسی شرق کوردستان است:
این فرصت تاریخی را نباید از دست بدهیم. من از همه نیروهای سیاسی کوردستان—با هر گرایش و دیدگاه—درخواست میکنم با باورمندی به پلورالیسم سیاسی و بر اساس یک اصل روشن و مشترک، یعنی کوردبودن و کوردستانی بودن، به سمت یک همپیمانی و ائتلاف منسجم حرکت کنیم. اختلاف دیدگاه طبیعی است؛ اما پراکندگی در لحظههای سرنوشتساز، هدیه به ساختار اشغالگر است. امروز زمان آن است که بر سر اصول بنیادین—حق تعیین سرنوشت، کرامت انسانی، آزادیهای مدنی، و اولویت منافع ملی کوردستان—به یک میثاق مشترک برسیم؛ یک مرکز هماهنگی، یک صدای واحد، و یک برنامه عملی برای حمایت از مردم در میدان. من شما را به همپیمانی و همبستگی دعوت میکنم؛ نه برای حذف یکدیگر، بلکه برای تقویت قدرت ملت.
به احزاب و جریانهای غیرفارس نیز میگویم: درد ملتهای ما درد مشترک است؛ زخمی مشترک از اشغال، تبعیض و انکار. پس با همین درد مشترک، در برابر دشمن مشترکِ ملتهایمان—یعنی همان ساختارِ حاکم بر جغرافیای موسوم به ایران که بر اشغال و سرکوب بنا شده—باید متحد و یکپارچه باشیم. این اتحاد، یعنی احترام متقابل به هویت و حقوق یکدیگر، یعنی همآهنگی در کنشهای مدنی، انقلابی و اعتصابها، و یعنی تبدیل صدای پراکنده به یک نیروی همزمان و اثرگذار.
هممیهنان عزیز؛
یادآوری میکنم آنچه امروز در زاگرس میگذرد جدا از تاریخ نیست. منطق سرکوب در این سرزمین تغییر نکرده است؛ فقط چهرهها عوض شدهاند. برای همین است که در زاگرس، خشونت عریانتر و بیپرواتر است.
با این حال، به شما اطمینان میدهم: این رژیم دیگر مثل گذشته نیست. نشانههای فرسایش و خستگی در نیروهای سرکوب آشکار است؛ و در درون حاکمیت نیز اضطراب و آشفتگی دیده میشود. فشار افکار عمومی و هشدارهای بینالمللی، هزینهی سرکوب را برای رژیم سنگینتر کرده است. من این را نه برای تکیهکردن به بیرون، بلکه برای تأکید بر یک واقعیت میگویم: رژیم از همبستگیِ ملتها و از هزینهی سیاسیِ سرکوب میترسد.
و اکنون، یک پیام مستقیم دارم برای کسانی که سلاح این رژیم را در کوردستان به دست گرفتهاند و در صف سرکوب ایستادهاند:
هنوز دیر نشده است. به مردم خود شلیک نکنید.
از فرمان سرکوب سرپیچی کنید.
به آغوش ملت بازگردید.
فردای کوردستان، فردای دادخواهی و عدالت است؛ و تاریخ، انتخاب امروز شما را ثبت خواهد کرد.
و خطاب به جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشر و سازمانهای بینالمللی:
زمانِ تماشا تمام شده است. از حق اعتراضِ مسالمتآمیز دفاع کنید؛ سرکوب را محکوم کنید؛ جنایتها را مستندسازی و پیگیری کنید؛ و هزینهی سیاسی و حقوقی سرکوب را بر آمران و عاملان آن تحمیل نمایید.
ملت کوردستان؛
راه پیروزی ما از وحدت داخلی، سازماندهی اجتماعی، اعتصاب سراسری، حضور خیابانیِ و استمرار میگذرد. با هم حرکت کنید، از خانوادههای آسیبدیده حمایت کنید، صدای مجروحان و بازداشتشدگان باشید، حقیقت را ثبت کنید، و اجازه ندهید کوردستان دوباره تنها قربانی شود.
پاینده باد ملت کورد
پاینده باد کوردستان
هوش مصنوعی کوردناسیون
