۲۸ گەلاوێژ ۱۳۵۸ هجری خورشیدی، در حافظه تاریخی ملت کورد تنها یک روز از تقویم نیست؛ این روز یادآور آغاز یکی از خونین‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر کوردستان است.
در این روز، خمینی، رهبر ایرانیان، با صدور فرمانی مستقیم، ارتش، ژاندارمری، سپاه پاسداران و دیگر نیروهای مسلح رژیم جمهوری اسلامی ایران را مأمور کرد که با تمام تجهیزات نظامی و با توپ و تانک به سوی کوردستان حرکت کنند.
این فرمان، آغاز یک عملیات و اقدام محدود نظامی نبود. رژیم تازه‌تأسیس جمهوری اسلامی از همان ماه‌های نخست، مطالبات سیاسی و ملی ملت کورد را با زبان خشونت پاسخ داد و خواست آزادی، خودمختاری، برابری و حق تعیین سرنوشت را به‌عنوان «جدایی‌طلبی»، «محاربه» و دشمنی با خدا و اسلام تعریف کرد.
پس از این فرمان و فتوا، شهرها و روستاهای کوردستان یکی پس از دیگری هدف حمله قرار گرفتند. پاوه، مریوان، سنندج، سقز، مهاباد، سردشت و دیگر مناطق کوردستان شاهد لشکرکشی گسترده، محاصره نظامی، توپ‌باران، بازداشت‌های جمعی، اعدام‌های میدانی و تیرباران‌های صحرایی بودند.
صادق خلخالی با حمایت مستقیم خمینی به کوردستان فرستاده شد. دادگاه‌هایی تشکیل شدند که در آن‌ها نه وکیلی وجود داشت، نه دادرسی عادلانه‌ای و نه حق دفاع و تجدیدنظر. سرنوشت انسان‌ها در چند دقیقه تعیین می‌شد و احکام اعدام بلافاصله به اجرا درمی‌آمدند.
در میان قربانیان، زنان و مردان، فعالان سیاسی و مدنی، پزشکان، معلمان، کارگران، جوانان و حتی کودکان حضور داشتند. بسیاری تنها به دلیل کورد بودن، دفاع از حقوق ملت خود یا کمک به زخمی‌ها، به پای چوبه‌های دار سپرده شدند.
اعدام‌های فرودگاه سنندج، تیرباران زندانیان در سقز و مریوان و کشتار مردم بی‌سلاح در روستاهای قارنی، قلاتان، اندرقاش و… بخشی از یک سیاست برنامه‌ریزی‌شده بودند؛ سیاستی که هدف آن شکستن اراده ملت کورد، نابودی سازمان‌های سیاسی و مدنی، تحمیل دوباره حاکمیت نظامی بر کوردستان و اشغال این سرزمین بود.
در قارنی و دیگر روستاهای کوردستان که از سوی ایران اشغال شده‌اند، زنان، کودکان، سالمندان، زنان جوان و مردم بی‌دفاع در خانه‌ها و کوچه‌های روستاها کشته شدند. این کشتارها نه در جریان یک نبرد نظامی، بلکه به‌عنوان مجازات جمعی ملت کورد انجام شدند و تا امروز نه‌تنها هیچ‌یک از فرماندهان و عاملان اصلی این جنایت به‌صورت مستقل و عادلانه محاکمه نشده و حتی کوچک‌ترین بازخواستی از آنان صورت نگرفته است، بلکه رژیم به آنان مدال‌های افتخار و سربلندی داده است.
حزب استقلال کوردستان، فرمان خمینی و عملیات و اقدامات پس از آن را بخشی از ژینوساید دولتی علیه ملت کورد می‌داند.
هدف قرار دادن یک ملت به دلیل هویت ملی، سرزمین، زبان، سازمان‌های سیاسی و مطالبه حق تعیین سرنوشت، تنها یک اختلاف سیاسی یا نظامی نیست.
این جنایات با هدف ایجاد ترس، از میان بردن مقاومت ملی، پاک کردن حضور سیاسی ملت کورد و وادار کردن جامعه کوردستان و ملت کورد به تسلیم انجام شدند.
اعدام کودکان، کشتار مردم غیرنظامی، حمله به روستاها و شهرها و استفاده از مفاهیم مذهبی برای مشروعیت بخشیدن به کشتار، عناصر روشن این سیاست ژینوسایدی بودند.
جمهوری اسلامی از همان آغاز موجودیت خود نشان داد که آماده نیست ملت کورد را به‌عنوان ملتی دارای حقوق سیاسی، ملی و تاریخی به رسمیت بشناسد. این حکومت به‌جای گفت‌وگو و پذیرفتن حق تعیین سرنوشت، راه اشغال نظامی، سرکوب، اعدام، زندان و ترور را در پیش گرفت.
سیاستی که در گەلاوێژ ۱۳۵۸ آغاز شد، در همان سال پایان نیافت. اعدام زندانیان سیاسی کورد، ترور رهبران و فعالان کورد در داخل و خارج از کشور، نظامی‌سازی کوردستان، ویرانی اقتصادی، سرکوب زبان و فرهنگ کوردی و کشتار معترضان، ادامه همان سیاستی است که فرمان جهاد خمینی بنیان‌های آن را بنا نهاد.
رژیم ایران تلاش کرده است این جنایات را تحریف کند یا آن‌ها را در چارچوب «مقابله با ضدانقلاب» تعریف کند. اما هیچ عنوان سیاسی یا مذهبی نمی‌تواند توجیه‌کننده کشتار مردم بی‌سلاح، اعدام کودکان، محاکمه‌های چنددقیقه‌ای و حمله به شهرها و روستاهای یک ملت باشد.
حزب استقلال کوردستان در سالگرد این جنایات، بر ضرورت تشکیل یک هیئت مستقل بین‌المللی حقیقت‌یاب برای بررسی فرمان‌های صادرشده، اعدام‌ها، کشتار روستاها و عملیات نظامی جمهوری اسلامی در کوردستان تأکید می‌کند.
از سازمان ملل متحد، نهادهای بین‌المللی حقوق بشر و دولت‌های دموکراتیک جهان می‌خواهیم جنایات جمهوری اسلامی علیه ملت کورد را در چارچوب ژینوساید و جنایت علیه بشریت مورد بررسی قرار دهند.
نام و سرگذشت تمامی قربانیان باید ثبت شود. محل‌های دفن جمعی و گورستان جان‌باختگان باید حفظ شوند. شهادت بازماندگان باید گردآوری شود و آرشیوهای نظامی، امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی درباره این جنایات در اختیار تحقیقات و پژوهشگران مستقل قرار گیرند.
فرماندهان و عاملان این کشتارها، بدون توجه به درجه، مقام یا محل اقامتشان، باید پاسخ‌گو باشند. جنایت علیه بشریت و ژینوساید با گذشت زمان فراموش نمی‌شوند و مسئولیت جنایت با مرگ عاملان و رهبران یا تغییر موقعیت عاملان از میان نمی‌رود.
از تمامی احزاب، سازمان‌ها، نهادها و شخصیت‌های کوردستان می‌خواهیم برای تهیه پرونده و دوسیه‌ای مشترک، مستند و قابل ارائه به نهادهای بین‌المللی همکاری کنند.
ملت کورد نه فرمان جهاد خمینی را فراموش کرده است و نه قربانیان پاوه، سنندج، مریوان، سقز، مهاباد، سردشت، قارنی و دیگر شهرها و روستاهای کوردستان را فراموش خواهد کرد.
حزب استقلال کوردستان بار دیگر تأکید می‌کند که حق تعیین سرنوشت، استقلال و حاکمیت سیاسی ملت کورد، حقی طبیعی، تاریخی و غیرقابل معامله است. هیچ حکومت، ارتش، فتوا یا دادگاهی نمی‌تواند ملتی را به دلیل خواست آزادی و حاکمیت بر سرزمین خود مجرم اعلام کند.
یاد تمامی جان‌باختگان ژینوساید و اشغال کوردستان گرامی و بلندمرتبه باد.
نه فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم و نه از دادخواهی دست می‌کشیم.
حزب استقلال کوردستان
۲۸ گەلاوێژ ۲۷۲۶ کوردی
۱۹ اوت ۲۰۲۶ میلادی
