۲۸ گەلاوێژ ۱۳۵۸ خورشیدی، در حافظه تاریخی ملت کورد تنها یک روز در تقویم نیست؛ این روز یادآور آغاز یکی از خونین‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر کوردستان است.
در این روز، خمینی، رهبر ایرانیان، با صدور فرمانی مستقیم، ارتش، ژاندارمری، سپاه پاسداران و دیگر نیروهای مسلح رژیم جمهوری اسلامی ایران را مأمور کرد که با تمامی تجهیزات نظامی، همراه با توپ و تانک، به سوی کوردستان حرکت کنند.
این فرمان آغاز یک عملیات و اقدام نظامی محدود نبود. رژیم تازه‌تأسیس جمهوری اسلامی، از همان ماه‌های نخست، به مطالبات سیاسی و ملی ملت کورد با زبان خشونت پاسخ داد و خواست آزادی، خودمختاری، برابری و حق تعیین سرنوشت را «تجزیه‌طلبی»، «محاربه» و دشمنی با خدا و اسلام تعریف کرد.
پس از این فرمان و فتوا، شهرها و روستاهای کوردستان یکی پس از دیگری هدف حمله قرار گرفتند. پاوه، مریوان، سنه، سقز، مهاباد، سردشت و دیگر مناطق کوردستان شاهد لشکرکشی گسترده، محاصره نظامی، توپ‌باران، بازداشت‌های دسته‌جمعی، اعدام‌های میدانی و تیرباران‌های صحرایی بودند.
صادق خلخالی با حمایت مستقیم خمینی به کوردستان فرستاده شد. دادگاه‌هایی تشکیل شدند که در آن‌ها نه وکیلی وجود داشت، نه عدالت قضایی و نه حق دفاع و تجدیدنظر. سرنوشت انسان‌ها در عرض چند دقیقه تعیین می‌شد و احکام اعدام بلافاصله به اجرا درمی‌آمدند.
در میان قربانیان، زنان و مردان، فعالان سیاسی و مدنی، پزشکان، معلمان، کارگران، جوانان و حتی کودکان نیز حضور داشتند. بسیاری تنها به دلیل کورد بودن، دفاع از حقوق ملت خود یا کمک به مجروحان، به چوبه دار سپرده شدند.
اعدام‌های فرودگاه سنه، تیرباران زندانیان در سقز و مریوان و کشتار مردم بی‌سلاح در روستاهای قارنی، قلاتان، ایندرقاش و… بخشی از سیاستی برنامه‌ریزی‌شده بودند؛ سیاستی که هدف آن شکستن اراده ملت کورد، نابودی سازمان‌های سیاسی و مدنی و تحمیل دوباره حاکمیت نظامی بر کوردستان و اشغال این سرزمین بود.
در قارنی و دیگر روستاهای کوردستان اشغال‌شده از سوی ایران، زنان، کودکان، پیرمردان، جوانان و مردم بی‌دفاع در خانه‌ها و کوچه‌های روستاها کشته شدند. این کشتارها نه در جریان یک جنگ نظامی، بلکه به‌عنوان مجازات جمعی ملت کورد انجام شدند و تا امروز نیز نه‌تنها هیچ‌یک از فرماندهان و عاملان اصلی این جنایت‌ها مورد کوچک‌ترین بازخواست مستقل و عادلانه قرار نگرفته‌اند، بلکه از سوی رژیم مدال افتخار و سربلندی نیز دریافت کرده‌اند.
حزب استقلال کوردستان، فرمان خمینی و عملیات و اقدامات پس از آن را بخشی از نسل‌کشی دولتی علیه ملت کورد می‌داند.
هدف قرار دادن یک ملت به دلیل هویت ملی، سرزمین، زبان، سازمان سیاسی و مطالبه حق تعیین سرنوشت، صرفاً یک اختلاف سیاسی یا نظامی نیست.
این جنایت‌ها با هدف ایجاد ترس، از میان بردن مقاومت ملی، محو موجودیت سیاسی ملت کورد و وادار کردن جامعه کوردستان و ملت کورد به تسلیم انجام شدند.
اعدام کودکان، کشتار مردم غیرنظامی، حمله به روستاها و شهرها و استفاده از مفاهیم دینی برای مشروعیت‌بخشی به کشتار، عناصر آشکار این سیاست نسل‌کشی بودند.
جمهوری اسلامی از همان آغاز موجودیت خود نشان داد که حاضر نیست ملت کورد را به‌عنوان ملتی دارای حقوق سیاسی، ملی و تاریخی به رسمیت بشناسد. این حکومت به‌جای گفت‌وگو و پذیرش حق تعیین سرنوشت، راه اشغال نظامی، سرکوب، اعدام، زندان و ترور را در پیش گرفت.
سیاستی که در گەلاوێژ ۱۳۵۸ آغاز شد، در همان سال پایان نیافت. اعدام زندانیان سیاسی کورد، ترور رهبران و فعالان کورد در داخل و خارج از کشور، نظامی‌کردن کوردستان، تخریب اقتصاد، سرکوب زبان و فرهنگ کوردی و کشتار معترضان، ادامه همان سیاستی است که فتوای جهاد خمینی پایه‌های آن را بنا نهاد.
رژیم ایران تلاش کرده است این جنایت‌ها را تحریف کند یا آن‌ها را در چارچوب «مقابله با ضدانقلاب» تعریف کند. اما هیچ عنوان سیاسی یا دینی نمی‌تواند توجیه‌کننده کشتار مردم بی‌سلاح، اعدام کودکان، دادگاه‌های چنددقیقه‌ای و حمله به شهرها و روستاهای یک ملت باشد.
حزب استقلال کوردستان در سالگرد این جنایت‌ها، بر ضرورت تشکیل یک هیئت مستقل بین‌المللی برای حقیقت‌یابی و تحقیق درباره فرمان‌های صادرشده، اعدام‌ها، کشتار روستاها و عملیات نظامی جمهوری اسلامی در کوردستان تأکید می‌کند.
از سازمان ملل متحد، نهادهای بین‌المللی حقوق بشر و دولت‌های دموکراتیک جهان می‌خواهیم جنایت‌های جمهوری اسلامی علیه ملت کورد را در چارچوب نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت مورد تحقیق قرار دهند.
نام و داستان زندگی همه قربانیان باید ثبت شود. محل‌های دفن دسته‌جمعی و گورهای جان‌باختگان باید حفاظت شوند. شهادت بازماندگان باید گردآوری شود و آرشیوهای نظامی، امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی درباره این جنایت‌ها در اختیار تحقیقات و پژوهشگران مستقل قرار گیرد.
فرماندهان و عاملان این کشتارها، بدون توجه به رتبه، جایگاه یا محل اقامتشان، باید پاسخگو باشند. جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی با گذشت زمان فراموش نمی‌شوند و مسئولیت جنایت با مرگ عاملان و رهبران یا تغییر موقعیت آنان از میان نمی‌رود.
از همه احزاب، سازمان‌ها، نهادها و شخصیت‌های کوردستان می‌خواهیم برای آماده‌سازی پرونده و دوسیه‌ای مشترک، مستند و قابل ارائه به نهادهای بین‌المللی همکاری کنند.
ملت کورد نه فرمان جهاد خمینی را فراموش کرده است و نه قربانیان پاوه، سنه، مریوان، سقز، مهاباد، سردشت، قارنی و دیگر شهرها و روستاهای کوردستان را فراموش خواهد کرد.
حزب استقلال کوردستان بار دیگر تأکید می‌کند که حق تعیین سرنوشت، استقلال و حاکمیت سیاسی ملت کورد، حقی طبیعی، تاریخی و غیرقابل معامله است. هیچ حکومت، ارتش، فتوا یا دادگاهی نمی‌تواند ملتی را به دلیل خواست آزادی و حاکمیت بر سرزمین خود مجرم بشناسد.
یاد همه جان‌باختگان نسل‌کشی و اشغال کوردستان گرامی و بلندباد.
نه فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم و نه از دادخواهی دست می‌کشیم.
حزب استقلال کوردستان
۲۶ گەلاوێژ ۲۷۲۶ کوردی
۱۷ اوت ۲۰۲۶ میلادی
